ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วุฒิพงศ์ กิตติธเนศวร

“สวจ. ยุคใหม่” กับการสร้างเครือข่าย INTANIA ให้เข้มแข็งและยั่งยืน


วิศวกรผู้เชื่อมโยง “วิชาชีพ–สังคม–สถาบันการศึกษา”

ตลอดระยะเส้นทางวิชาชีพวิศวกรรม ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วุฒิพงศ์ กิตติธเนศวร วศ.2527 คือหนึ่งในบุคคลที่มีบทบาททั้งในแวดวงวิชาการ งานวิศวกรรมโครงสร้างพื้นฐานของประเทศ และการทำงานเพื่อสถาบันอย่างต่อเนื่อง

จากอดีตอาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สู่การเป็นผู้บริหารบริษัทวิศวกรที่ปรึกษา และปัจจุบันในฐานะนายกสมาคมนิสิตเก่าวิศวกรรมศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วาระ พ.ศ. 2569-2570 ยังคงทำหน้าที่เชื่อมโยงเครือข่าย “อินทาเนีย” ให้เป็นพลังสำคัญในการขับเคลื่อนทั้งคณะ วิชาชีพ และสังคม

ภายใต้แนวคิด “สมาคมยุคใหม่” ผศ. ดร.วุฒิพงศ์ มองว่าสมาคมนิสิตเก่าฯ ไม่ได้ทำหน้าที่เพียงจัดกิจกรรมสานสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้องเท่านั้น หากยังต้องเป็นศูนย์กลางขององค์ความรู้ เครือข่ายวิชาชีพ และการสร้างประโยชน์กลับคืนสู่สังคมในระยะยาว

ผศ. ดร.วุฒิพงศ์ เป็นคนจังหวัดนครนายก เริ่มต้นการศึกษาระดับอนุบาลและประถมศึกษาที่บ้านเกิด ก่อนย้ายเข้ามาศึกษาต่อในกรุงเทพมหานครที่โรงเรียนวัดราชาธิวาส ตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 หลังสอบเทียบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ได้เข้าศึกษาต่อในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ใน พ.ศ. 2527 และเลือกศึกษาต่อในสาขาวิศวกรรมโยธา สมัยเรียนเป็นคนชอบทำกิจกรรม เล่นกีฬา เล่นฟุตบอล ใช้ชีวิตนิสิตค่อนข้างเต็มที่

แม้จะเป็นนิสิตที่ชื่นชอบกิจกรรม แต่ยังคงให้ความสำคัญกับการเรียนอย่างต่อเนื่อง จนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านวิศวกรรมโครงสร้างที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาได้รับทุนศึกษาต่อที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) ในสาขา Water Resources Engineering

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วุฒิพงศ์ กิตติธเนศวร วศ.2527

บทเรียนจาก AIT และประสบการณ์ระดับนานาชาติ

ช่วงเวลาที่ศึกษาต่อที่ AIT ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต ทั้งในด้านวิชาการและการทำงานร่วมกับผู้คนจากหลากหลายวัฒนธรรม ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งนายกสโมสรนักศึกษาของ AIT ต้องดูแลและประสานงานกับนักศึกษานานาชาติกว่า 30 ประเทศ พร้อมทั้งบริหารกิจกรรมระดับสถาบันจำนวนมาก

“การอยู่ในสภาพแวดล้อมนานาชาติทำให้เราได้เรียนรู้การทำงานร่วมกับคนต่างวัฒนธรรม ได้ฝึกการบริหารคน การสื่อสาร และการทำงานเป็นทีม”

หลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท ได้รับทุนศึกษาต่อระดับปริญญาเอกด้าน Coastal Engineering ที่ Yokohama National University ประเทศญี่ปุ่น โดยใช้ชีวิตอยู่ในญี่ปุ่นนานกว่า 3 ปีครึ่ง ได้เห็นถึงวัฒนธรรมการทำงานแบบญี่ปุ่นมีความใกล้เคียงกับสังคมไทยในหลายมิติ โดยเฉพาะเรื่องความอ่อนน้อม ความรับผิดชอบ และการให้ความสำคัญกับการทำงานร่วมกันมากกว่าความโดดเด่นเฉพาะบุคคล ทั้งนี้คนญี่ปุ่นให้ความสำคัญกับ Teamwork และความรับผิดชอบต่อส่วนรวม เด็กไทยจำนวนมากจึงสามารถปรับตัวและประสบความสำเร็จในการเรียนที่ญี่ปุ่นได้ดี

จากอาจารย์สู่สายงานวิศวกรรมที่ปรึกษา

หลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก ผศ. ดร.วุฒิพงศ์ กลับมารับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในภาควิชาวิศวกรรมแหล่งน้ำ ซึ่งเพิ่งจัดตั้งขึ้นใหม่ในขณะนั้น นอกจากภารกิจด้านการสอน ยังได้รับมอบหมายให้จัดตั้งห้องปฏิบัติการด้าน Coastal Engineering และจัดหาเครื่องมือวิจัยจากประเทศญี่ปุ่น เพื่อวางรากฐานด้านวิชาการให้แก่ภาควิชา อย่างไรก็ตาม หลังทำงานในสายวิชาการระยะหนึ่ง ตัดสินใจก้าวออกจากบทบาทอาจารย์ เพื่อเข้าสู่การทำงานภาคปฏิบัติอย่างเต็มตัว

“รู้สึกว่ายังอยากทำอะไรอีกหลายอย่าง และอยากเห็นงานที่เกิดขึ้นจริงในภาคสนาม”

ต่อมาเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยศรีปทุม ก่อนก่อตั้ง “บริษัท วิชชากร จำกัด” เพื่อดำเนินธุรกิจด้านวิศวกรที่ปรึกษา ตลอดเวลากว่า 28 ปี บริษัทมีส่วนร่วมในโครงการโครงสร้างพื้นฐานสำคัญของประเทศจำนวนมาก ทั้งงานออกแบบถนน สะพาน ระบบขนส่งมวลชน และโครงการพัฒนาเมือง

งานวิศวกรรมที่ท้าทายและความภาคภูมิใจ

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วุฒิพงศ์ กิตติธเนศวร วศ.2527

ตลอดระยะเวลาในสายงานวิศวกรรมที่ปรึกษาได้มีส่วนร่วมในโครงการโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญของประเทศจำนวนมาก ทั้งงานด้านถนน สะพาน และระบบขนส่งมวลชน ซึ่งล้วนเป็นงานที่ต้องอาศัยองค์ความรู้ทางวิศวกรรม ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน และการบริหารจัดการโครงการขนาดใหญ่ควบคู่กัน

หนึ่งในผลงานสำคัญที่ ผศ. ดร.วุฒิพงศ์ กล่าวถึงด้วยความภาคภูมิใจ คือการมีส่วนร่วมในการออกแบบและควบคุมงานก่อสร้าง “สะพานมหาเจษฎาบดินทรานุสรณ์” นับเป็นสะพานรูปแบบ Extradosed แห่งแรกของประเทศไทย ถือเป็นก้าวสำคัญของการพัฒนาเทคโนโลยีด้านวิศวกรรมสะพานของประเทศในขณะนั้น

“ถือเป็นงานที่ท้าทายมาก ทั้งในด้านการออกแบบและกระบวนการก่อสร้าง เพราะเป็นเทคโนโลยีที่ประเทศไทยยังไม่เคยดำเนินการมาก่อน”

ยังมีโครงการสำคัญอีกหลายแห่งที่สะท้อนความซับซ้อนและความท้าทายของงานวิศวกรรม อาทิ โครงการทางยกระดับข้ามทะเลน้อย จังหวัดพัทลุง ซึ่งเป็นการก่อสร้างบนพื้นที่ชุ่มน้ำขนาดใหญ่ที่ต้องคำนึงถึงทั้งข้อจำกัดด้านภูมิประเทศและผลกระทบต่อระบบนิเวศ ตลอดจนโครงการระบบขนส่งมวลชนทางรางหลายสาย ได้แก่ รถไฟฟ้าสายสีแดง สายสีเขียวอ่อน และสายสีม่วง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการคมนาคมของประเทศ

สำหรับ ผศ. ดร.วุฒิพงศ์ งานวิศวกรรมไม่ได้มีความหมายเพียงการออกแบบสิ่งก่อสร้างหรือการพัฒนาโครงการให้แล้วเสร็จเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการสร้างประโยชน์ให้แก่ผู้คนและการวางรากฐานเพื่อการพัฒนาประเทศในระยะยาว

วิศวกรมีหน้าที่ทำให้โครงสร้างพื้นฐานของประเทศดีขึ้น เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชน แนวคิดดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า บทบาทของวิศวกรไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการสร้างถนน สะพาน หรือระบบขนส่ง หากแต่เป็นการสร้างโอกาส สร้างการเชื่อมโยง และสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นให้แก่สังคมโดยรวม ถือเป็นอีกหนึ่งภารกิจสำคัญของวิชาชีพวิศวกรรมในการขับเคลื่อนประเทศไปสู่อนาคตอย่างยั่งยืน

จุดเริ่มต้นของการทำงานเพื่อ “สวจ.”

นอกจากบทบาทในสายวิชาชีพยังมีบทบาทสำคัญในการสนับสนุนสถาบันการศึกษา โดยเฉพาะโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เริ่มต้นจากการเป็นกรรมการสมาคมผู้ปกครอง ก่อนก้าวสู่ตำแหน่งเลขาธิการและนายกสมาคมผู้ปกครองในเวลาต่อมา พร้อมมีส่วนสำคัญในการบริหารโครงการก่อสร้างและพัฒนาพื้นที่ต่าง ๆ ของโรงเรียน

ประสบการณ์ด้านการบริหารจัดการโครงการขนาดใหญ่ ทำให้ได้รับการทาบทามเข้าสู่การทำงานในสมาคมนิสิตเก่าวิศวกรรมศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยเริ่มจากตำแหน่งเลขาธิการสมาคม ก่อนก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งนายกสมาคมในปัจจุบัน ในวาระ พ.ศ. 2569-2570

“สวจ. ยุคใหม่” กับการสร้างเครือข่าย INTANIA

บทบาทของสมาคมนิสิตเก่าวิศวกรรมศาสตร์ฯ ในปัจจุบันต้องปรับตัวให้ทันต่อการเปลี่ยนแปลงของสังคมและเทคโนโลยี จากที่ตรวจสอบมีนิสิตที่จบจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ประมาณ 60,000–70,000 คน แต่การเป็นสมาชิกในปัจจุบันไม่ได้เป็นแบบอัตโนมัติเหมือนในอดีต เนื่องจากข้อกำหนดด้านกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (PDPA) สมาคมฯ จึงต้องปรับตัวทั้งด้านระบบข้อมูลและ Digital Transformation ปัจจุบันมีจำนวนสมาชิกประมาณ 30,000-40,000 คน ทั้งนี้อยากให้นิสิตปัจจุบันและนิสิตเก่ามารวมเป็นสมาชิกด้วยกัน เพื่อให้สามารถเชื่อมโยงเครือข่ายนิสิตเก่าได้อย่างมีประสิทธิภาพ

“เครือข่ายอินทาเนีย” คือจุดแข็งสำคัญของวิศวฯ จุฬาฯ เพราะเป็นความสัมพันธ์ที่ต่อเนื่องจากรุ่นสู่รุ่น และสามารถช่วยสนับสนุนทั้งด้านวิชาชีพและการพัฒนาสังคม

 “ผมอยากให้รุ่นพี่รุ่นน้องมีโอกาสกลับมาเจอกัน มาพูดคุย แลกเปลี่ยน และช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เพราะนี่คือพลังสำคัญของวิศวฯ จุฬาฯ”

Hall of Intania และการสร้างพื้นที่ของคนรุ่นใหม่

หนึ่งในแนวทางสำคัญภายใต้การบริหารของสมาคมฯ คือการสานต่อและยกระดับการใช้ประโยชน์จากพื้นที่ต่าง ๆ ภายในคณะวิศวกรรมศาสตร์ เพื่อให้เกิดคุณค่าสูงสุดทั้งต่อการเรียนรู้ การทำกิจกรรม และการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างนิสิต เก่ากับบุคลากรของคณะ

ภายหลังการปรับปรุง “Hall of Intania” และ “ลานอินทาเนีย” ในช่วงที่ผ่านมา สมาคมฯ มีแนวคิดในการต่อยอดพื้นที่ดังกล่าวให้สามารถตอบโจทย์การใช้งานได้อย่างหลากหลายและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น โดย Hall of Intania จะเป็นพื้นที่รองรับทั้งกิจกรรมของคณะและกิจกรรมในระดับสาธารณะ ขณะที่ลานอินทาเนียยังคงทำหน้าที่เป็นพื้นที่กิจกรรมและพื้นที่พักผ่อนที่ช่วยสร้างบรรยากาศการใช้ชีวิตภายในคณะให้มีมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น

“เราอยากให้เด็กกลับมาใช้ชีวิตในคณะ มาทำกิจกรรม พบปะ แลกเปลี่ยนความคิด”

นอกจากนี้ ในระยะต่อไป สมาคมฯ ยังมีแผนพัฒนา “สวนรวมใจ” ให้เป็นพื้นที่สีเขียวและพื้นที่สร้างสรรค์ที่สามารถรองรับการใช้งานของนิสิตและนิสิตเก่าได้อย่างเต็มศักยภาพ เพื่อสร้างพื้นที่ส่วนกลางที่เอื้อต่อการพบปะ แลกเปลี่ยน และการทำกิจกรรมร่วมกันของชาวอินทาเนียในอนาคต

The Intania Forum และการส่งต่อองค์ความรู้สู่สังคม

อีกหนึ่งแนวคิดสำคัญคือการทำให้สมาคมนิสิตเก่าวิศวกรรมศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยก้าวข้ามบทบาทของการเป็นเพียงพื้นที่พบปะของนิสิตเก่า สู่การเป็น “ศูนย์กลางแห่งองค์ความรู้และเครือข่ายทางปัญญา” ที่สามารถเชื่อมโยงประสบการณ์ ความเชี่ยวชาญ และมุมมองจากหลากหลายภาคส่วน เพื่อสร้างคุณค่าให้แก่สังคมในวงกว้าง

ด้วยแนวคิดดังกล่าว สมาคมฯ จึงริเริ่ม “The Intania Forum” เวทีแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและองค์ความรู้ที่มุ่งเปิดพื้นที่สำหรับการพูดคุยประเด็นสำคัญด้านเศรษฐกิจ สังคม เทคโนโลยี ตลอดจนทิศทางการพัฒนาประเทศในอนาคต โดยเชิญผู้นำจากภาครัฐ ภาคธุรกิจ ภาคการเงิน ตลอดจนผู้เชี่ยวชาญจากหลากหลายสาขา มาร่วมถ่ายทอดประสบการณ์ แลกเปลี่ยนมุมมอง และร่วมกันเสนอแนวคิดที่เป็นประโยชน์ต่อการขับเคลื่อนประเทศ

อยากให้วิศวฯ จุฬาฯ เป็นพื้นที่ของการสร้างองค์ความรู้และข้อเสนอที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศ บทบาทของวิศวกรในยุคปัจจุบันไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการแก้ปัญหาเชิงเทคนิค หากแต่ต้องเป็นผู้ที่สามารถมองเห็นภาพรวมของสังคม เข้าใจการเปลี่ยนแปลง และมีส่วนร่วมในการกำหนดทิศทางอนาคตของประเทศด้วย

นอกเหนือจากการสร้างเวทีแลกเปลี่ยนทางความคิด สมาคมฯ ยังมุ่งให้ความสำคัญกับการสร้างผู้นำรุ่นใหม่ผ่านกิจกรรม “ILN – Intania Leadership Network” ออกแบบให้เป็นพื้นที่แห่งการเรียนรู้และการสร้างแรงบันดาลใจสำหรับนิสิตและนิสิตเก่า โดยเปิดโอกาสให้ผู้เข้าร่วมได้เรียนรู้จากผู้นำองค์กร ผู้บริหารระดับสูง ตลอดจนนิสิตเก่าที่ประสบความสำเร็จในหลากหลายสายอาชีพ

ILN ไม่ได้เป็นเพียงเวทีของการบรรยายหรือการถ่ายทอดประสบการณ์เท่านั้น แต่ยังเป็นพื้นที่สำหรับการสร้างบทสนทนา การแลกเปลี่ยนมุมมองระหว่างคนต่างรุ่น และการสร้างเครือข่ายแห่งความร่วมมือ ซึ่งอาจต่อยอดไปสู่โอกาสใหม่ ๆ ทั้งด้านวิชาชีพ ธุรกิจ และการพัฒนาศักยภาพส่วนบุคคลในอนาคต

ในขณะเดียวกัน สมาคมฯ ยังเตรียมกิจกรรมอีกหลากหลายรูปแบบเพื่อสร้างความผูกพันระหว่างชาวอินทาเนียทุกช่วงวัย ทั้งกิจกรรมด้านกีฬา ด้านศิลปวัฒนธรรม และกิจกรรมเพื่อสังคม อาทิ Music Fest ที่เปิดพื้นที่แห่งเสียงดนตรีและการพบปะสังสรรค์ Intania Run ที่ส่งเสริมสุขภาพและการมีส่วนร่วมของเครือข่ายนิสิตเก่า ตลอดจนความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยทั้งในและต่างประเทศ เพื่อขยายเครือข่ายวิชาชีพและการเรียนรู้ในระดับสากล

แนวทางดังกล่าวสะท้อนภาพของสมาคมฯ ในมิติใหม่ ที่ไม่ได้จำกัดบทบาทอยู่เพียงการจัดกิจกรรมตามวาระหรือการเชื่อมความสัมพันธ์ในกลุ่มนิสิตเก่าเท่านั้น แต่กำลังก้าวไปสู่การเป็นแพล็ตฟอร์มแห่งการเรียนรู้ การสร้างโอกาส และการเชื่อมโยงผู้คนจากหลากหลายภาคส่วนเข้าด้วยกัน

แม้โลกในปัจจุบันจะเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ทั้งในด้านเทคโนโลยี เศรษฐกิจ และบริบททางสังคม แต่สำหรับ ผศ. ดร.วุฒิพงศ์ สิ่งที่ยังคงมีคุณค่ามากที่สุดคือ “ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน” เพราะเชื่อว่าจุดแข็งที่แท้จริงของวิศวฯ จุฬาฯ ไม่ได้อยู่เพียงชื่อเสียงทางวิชาการ หรือความสามารถของบุคลากรเท่านั้น หากแต่อยู่ที่เครือข่ายของรุ่นพี่รุ่นน้องที่พร้อมส่งต่อโอกาส สนับสนุน และอยู่เคียงข้างกันในทุกช่วงของชีวิต

“ความเป็นอินทาเนียไม่ใช่เพียงช่วงเวลาที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย แต่คือความผูกพันที่ดำเนินต่อไปตลอดชีวิต”

และนั่นคือภาพรวมของ “สวจ. ยุคใหม่” ภายใต้การบริหารของ ผศ. ดร.วุฒิพงศ์ กิตติธเนศวร ที่กำลังมุ่งสร้างสมาคมนิสิตเก่าวิศวกรรมศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (สวจ.) ให้เป็นมากกว่าสมาคมนิสิตเก่า แต่เป็นศูนย์กลางของเครือข่าย องค์ความรู้ โอกาส และความผูกพัน ที่สามารถเชื่อมโยงอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของชาวอินทาเนียเข้าด้วยกันอย่างมั่นคง พร้อมขับเคลื่อนพลังของเครือข่ายวิศวกรไทยให้มีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืนต่อไป